lang='en-el' Ειδησιογραφικό Portal με νέα και ειδησεις City Lagadas News CITY LAGADAS NEWS ΛΑΓΚΑΔΑΣ - ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΛΑΓΚΑΔΑΣ ΚΑΙ ΟΛΗ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ : ΤΑΞΙΔΙΑ - THE BEST TRIP ALL WORLD - ΤΑ 20 ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΣΕΤΕ . ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΧΑΣΕΤΕ !!!CITY LAGADAS NEWS

Official You Tube channel

ΤΑΞΙΔΙΑ - THE BEST TRIP ALL WORLD - ΤΑ 20 ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΣΕΤΕ . ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΧΑΣΕΤΕ !!!

Γίνε ένας από τους χιλιάδες αναγνώστες του CityLagadasNews: Κάνε ΤΩΡΑ εγγραφή εντελώς ΔΩΡΕΑΝ!!!
Γινε ενεργο μελος πες την γνωμη σου !!! Αν βρίσκεσαι στο δρόμο ή δεν έχεις συνεχή πρόσβαση στο διαδίκτυο,και στείλε μας τη φωτογραφία, το βίντεο ή το μήνυμά σου για να καταγγείλλεις, να πεις την άποψή σου ή και για να δείξεις αυτό που θέλεις στο EMAIL CITYLAGADAS@GMAIL.COM !!!

20 ΜΕΡΗ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΣΕΤΕ  

Το Γκραν Κάνυον (Αγγλικά: Grand Canyon, Μεγάλο Φαράγγι) είναι ένα μακρύ φαράγγι που σμιλεύτηκε από τον ποταμό Κολοράντο και βρίσκεται στην πολιτεία της Αριζόνα
των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. Το μεγαλύτερο μέρος του αποτελεί το Εθνικό Πάρκο του Γκραν Κάνυον, ένα από τα πρώτα εθνικά πάρκα των ΗΠΑ και Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ.
Έχει μήκος 446 χιλιομέτρων, πλάτος μεταξύ 6,5 και 29 χιλιομέτρων και βάθος που φτάνει τα 1,83 χιλιόμετρα. Από τα τέλη της Κρητιδικής περιόδου, ο ποταμός Κολοράντο και οι παραπόταμοι του έσκαψαν ένα-ένα τα επίπεδα του Υψιπέδου του Κολοράντο, τα οποία έχουν ηλικία μέχρι και 2 δις χρόνια, σχηματίζοντας το Γκραν Κάνυον.[1]. Πρόσφατες έρευνες έδειξαν πως ο ποταμός Κολοράντο πήρε τη σημερινή του μορφή 17 εκατομμύρια χρόνια πριν [2]. Η έλλειψη υγρασίας και κατ'επέκταση βλάστησης και περίοδοι ταχείας διάβρωσης ακολουθούμενες από περιόδους πεπλάτυνσης του φαραγγιού και στρώμματα με διαφορετική αντοχή στη διάβρωση, έδωσαν στο Γκραν Κάνυον το σημερινό του σχήμα.[1]
Πριν από τον αποικισμό της Αμερικής από τους Ευρωπαίους, στην περιοχή ζούσαν φυλές ιθαγενών Αμερικανών, κυρίως οι "Pueblos" που από το 1.200 Π.Κ.Ε. έφτιαχναν τα καταλύματα τους μέσα στις σπηλιές του φαραγγιού και θεωρούσαν το φαράγγι ιερό [3]. Απόγονοι των αρχαίων αυτών φυλών είναι οι Ινδιάνοι Ναβάχο. Ο πρώτος Ευρωπαίος που αντίκρισε το Γκραν Κάνυον ήταν ο Ισπανός Γκαρσία Λόπες ντε Κάρδενας (αμερικάνικα ισπανικά), ή Γκαρθία Λόπεθ ντε Κάρδενας (καστιλιάνικα ισπανικά) το 1540[4].

Το Αμπού Σίμπελ είναι ένας από τους πιο δημοφιλής αρχαιολογικούς τόπους της Αιγύπτου και αποτελείται από δυο μεγαλοπρεπείς ιερούς ναούς σκαμμένους μέσα σε έναν λόφο από ροδόχρωμο ψαμμίτη. Βρίσκεται στη νότια Αίγυπτο, 290 χιλιόμετρα νότιο-δυτικά του Ασσουάν, στην δυτική όχθη της λίμνης Νάσερ, όπου μεταφέρθηκαν όταν αποφάσισε η κυβέρνηση της Αιγύπτου να δημιουργήσει τη λίμνη αυτή.

Η λίμνη Κρέιτερ (αγγλικά: Crater Lake, λίμνη κρατήρας) είναι μία λίμνη - καλντέρα στη νοτιοκεντρική περιοχή του Όρεγκον. Είναι το κύριο χαρακτηριστικό του Εθνικού Πάρκου Κράτερ Λέικ και είναι διάσημη για το βαθύ μπλε χρώμα και τα καθαρά νερά της. Η λίμνη πληροί εν μέρει μια καλντέρα βάθους 655 μέτρων[1] που σχηματίστηκε πριν 7.700 (± 150) χρόνια από την κατάρρευση του ηφαιστείου Μαζάμα.[2] Κανένας ποτάμος δεν ρέει προς ή από τη λίμνη· το νερό που εξατμίζεται αναπληρώνεται από τις βροχοπτώσεις με τέτοιο ρυθμό ώστε τα ύδατα της λίμνης να ανανεώνονται κάθε 250 χρόνια.
Τις 12 Ιουνίου 1853, ο Τζον Ουέσλι Χίλμαν αναφερέται ότι ήταν το πρώτο άτομο Ευρωπαϊκής καταγωγής που είδε αυτό που ονόμασε «Βαθιά Μπλε Λίμνη» στο Όρεγκον. Η λίμνη μετονομάστηκε τουλάχιστον τρεις φορές, ως Μπλε Λίμνη (Blue Lake), Λίμνη Μάτζεστι (Lake Majesty) και εν τέλη Λίμνη Κρέιτερ.[3][4] Η λίμνη είναι γνωστή για τον «Γέροντα της Λίμνης» (Old Man of the Lake, Ολντ Μαν οφ δε Λέικ), ένα πλήρως ανεπτυγμένο δέντρο το οποίο σήμερα είναι ένας κορμός που επιπλέει κάθετα μέσα στη λίμνη για περισσότερο από ένα αιώνα.[5] Η χαμηλή θερμοκρασία του νερού έχει επιβραδύνει την αποσύνθεση του ξύλου, με αποτέλεσμα την μακροβιότητα του επιπλέοντος δέντρου.
Αν και δεν έχει αυτόχθονες πληθυσμούς ψαριών, στην λίμνη εισήχθησαν από το 1888 μέχρι το 1941 μια ποικιλία ψαριών.[6] Αρκετά από αυτά τα είδη έχουν σχηματίσει βιώσιμους πληθυσμούς. Από το 2002, μια από τις πινακίδες κυκλοφορίας που εκδίδει η πολιτεία του Όρεγκον απεικονίζει τη λίμνη Κρέιτερ.[7] Η λίμνη επίσης απεικονίζεται στα αναμνηστικά κέρματα του Όρεγκον του 2005.[8]

Plitvice Lakes National Park ( Κροατικά : Nacionalni park Λίμνες Πλίτβιτσε, καθομιλουμένης Plitvice, προφέρεται [plîtʋitse] ) είναι το παλαιότερο εθνικό πάρκο στη Νοτιοανατολική Ευρώπη και το μεγαλύτερο εθνικό πάρκο στην Κροατία . [2] Το εθνικό πάρκο ιδρύθηκε το 1949 και βρίσκεται σε το ορεινό καρστικού περιοχή της κεντρικής Κροατίας, στα σύνορα με τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη . Το σημαντικό Βορρά-Νότου οδική σύνδεση, η οποία περνά μέσα από το εθνικό πάρκο, συνδέει την κροατική ενδοχώρα με την Αδριατική παράκτια περιοχή. Η προστατευόμενη περιοχή εκτείνεται σε 296,85 τετραγωνικά χιλιόμετρα (73.350 στρέμματα). Περίπου το 90 τοις εκατό της περιοχής είναι μέρος της Lika-Senj County , ενώ το υπόλοιπο 10 τοις εκατό είναι μέρος του Karlovac County . [3] Το 1979, Plitvice Lakes National Park προστέθηκε στο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO μητρώο μεταξύ των πρώτων φυσικές τοποθεσίες σε όλο τον κόσμο. [4] Κάθε χρόνο, καταγράφονται πάνω από 1.200.000 επισκέπτες. [5] Η είσοδος είναι υπόκειται σε μεταβλητές επιβαρύνσεις, έως 110 κούνα ή περίπου $ 18USD ανά ενήλικα σε περίοδο αιχμής. [6] Αυστηροί κανονισμοί ισχύουν.

Το αββαείο του Μον-Σαιν-Μισέλ βρίσκεται στην γαλλική κοινότητα του Μον-Σαιν-Μισέλ, στην Νορμανδία, στον νομό της Μάγχης.
Το αββαείο αποτελεί αντικείμενο μιας κατάταξης ως ιστορικό μνημείο με την λίστα του 1862 Ο χώρος βρίσκεται από το 1979 στην λίστα των μνημείων παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO εντός του Μον-Σαιν-Μισέλ και του κόλπου του και το διαχειρίζεται το Κέντρο Εθνικών Μνημείων της Γαλλίας....

Chamonix-Mont-Blanc [1] ή, πιο συχνά, Σαμονί [2] είναι μια κοινότητα στην Haute-Savoie département στο Rhône-Alpes περιοχή στη νοτιοανατολική Γαλλία . Ήταν η περιοχή της πρώτης Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες το 1924 . Ο πληθυσμός της κοινότητας ανέρχεται σε περίπου 9.800 κατατάσσεται 865ος στο εσωτερικό της χώρας της Γαλλίας. [3]
Βρίσκεται κοντά στα τεράστια κορυφές των Aiguilles Rouges και κυρίως το Aiguille du Midi , Chamonix είναι ένα από τα παλαιότερα χιονοδρομικά κέντρα στη Γαλλία και είναι γνωστή ως η "Πύλη της Ευρωπαϊκής Cascades." Η βόρεια πλευρά της κορυφής του Mont Blanc , και ως εκ τούτου τη σύνοδο κορυφής η ίδια είναι μέρος του χωριού του Chamonix. Για τη νότια πλευρά, η κατάσταση είναι διαφορετική ανάλογα με τη χώρα. Η Ιταλία θεωρεί ότι τα σύνορα περνά μέσα από την κορυφή. Η Γαλλία θεωρεί ότι το όριο εκτείνεται κατά μήκος της βραχώδους Tournette κάτω από το καπάκι κορυφής, τοποθετώντας εξ ολοκλήρου στο γαλλικό έδαφος. Η νότια πλευρά ήταν στη Γαλλία, έχουν ανατεθεί στην κοινότητα του Saint-Gervais-les-Bains μοιράζονται την κορυφή με το γείτονά του Chamonix. Είναι αυτή η κατάσταση "για τη Γαλλία", το οποίο βρίσκεται στις γαλλικές IGN χάρτες. Η κοινότητα Chamonix είναι γνωστή και αγαπήθηκε από τους σκιέρ και τους λάτρεις του βουνού όλων των τύπων, καθώς και μέσω του ανελκυστήρα τελεφερίκ για το Aiguille du Midi είναι δυνατή η πρόσβαση στο παγκοσμίως διάσημο off-piste skirun της Vallée Blanche. Με έκταση 245 km 2 (95 τετραγωνικά μίλια), Chamonix είναι η τέταρτη μεγαλύτερη κοινότητα στην ηπειρωτική Γαλλία.

Η Σοκότρα (Αραβικά سُقُطْرَى) είναι ένα μικρό σύμπλεγμα τεσσάρων νησιών στον Ινδικό Ωκεανό. Το μεγαλύτερο νησί, ονομαζόμενο Σοκότρα, αποτελεί περίπου το 95% του συνολικού εδάφους του αρχιπελάγους της Σοκότρα. Βρίσκεται 240 χιλιόμετρα (150 μίλια) ανατολικά του Κέρατος της Αφρικής και 380 χιλιόμετρα (240 μίλια) νότια της Αραβικής Χερσονήσου. Το νησί είναι αρκετά απομονωμένο και, λόγω της διαδικασίας της ειδογένεσης, το ένα τρίτο της χλωρίδας του νησιού δεν μπορεί να βρεθεί πουθένα αλλού στον πλανήτη. Έχει χαρακτηριστεί ως το πιο εξωγήινο τοπίο στην Γη.

Kinkaku-ji ( 金阁寺; , lit. «Ναός της Χρυσό Περίπτερο») , επίσημα ονομάζεται Rokuon-ji ( 鹿苑寺; , lit. "Ελάφια Garden Ναός") , είναι ένα Zen βουδιστικό ναό στο Κιότο , Ιαπωνία . [ 2 ] Το συγκρότημα κήπος είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα της Muromachi περίοδο σχεδιασμού κήπων. [ 3 ] Η Muromachi περίοδος θεωρείται ότι είναι μια κλασσική εποχή του ιαπωνικό σχέδιο κήπων. [ 4 ] Η συσχέτιση μεταξύ των κτιρίων και τις ρυθμίσεις του ήταν σε μεγάλο βαθμό τόνισε κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. [ 4 ] Ήταν ένας τρόπος για να ενσωματώσουν τη δομή μέσα στο τοπίο σε ένα καλλιτεχνικό τρόπο. Τα σχέδια κήπων που χαρακτηρίζεται από μείωση της κλίμακας, μια πιο κεντρικό σκοπό, και μια ξεχωριστή ρύθμιση. [ 5 ] Μια μινιμαλιστική προσέγγιση έφερε στο σχεδιασμό κήπων, με την αναδημιουργία μεγαλύτερα τοπία σε μικρότερη κλίμακα γύρω από μια δομή. [ 5 ]
Έχει χαρακτηριστεί ως Εθνικό Ειδική ιστορικός τόπος και Εθνική ιδιαίτερο τοπίο, και είναι μία από τις 17 θέσεις που περιλαμβάνει τα ιστορικά μνημεία της αρχαίας πόλης Κιότο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO . [ 6 ] Είναι επίσης ένα από τα πιο δημοφιλή κτίρια στην Ιαπωνία, προσελκύοντας μεγάλο αριθμό επισκεπτών κάθε χρόνο

Το Καουάι (αγγλικά Kauai), το τέταρτο μεγαλύτερο νησί στη Χαβάη, είναι από τα πλέον πιο βροχερά μέρη του κόσμου. Μεγάλα τμήματα του ορεινού νησιού κρύβονται στα σύννεφα. Αυτά τα δάση με την οργιώδη βλάστηση και τη μεγάλη υγρασία είναι η πατρίδα τροπικών πουλιών που απειλούνται με εξαφάνιση. Ακόμη και μικρές μεταβολές στις καιρικές συνθήκες, όπως στη συχνότητα των βροχοπτώσεων, μπορεί να προκαλέσουν μεγάλες αλλαγές στην περιοχή, θέτοντας σε κίνδυνο το οικοσύστημα του νησιού.




 Το όνομα προέρχεται από τις λέξεις της γλώσσας Guarani (που υπάρχουν επίσης στην γλώσσα Tupi) "y" (IPA:[ɨ]) (νερό) και "ûasú" (IPA:[wa'su]) (μεγάλο). Σύμφωνα με ένα μύθο, ένας θεός σκόπευε να νυμφευθεί με μία όμορφη ντόπια κοπέλα που ονομαζόταν Naipí, η οποία έφυγε με τον θνητό αγαπημένο της Tarobá με ένα κανό. Ο θεός χώρισε τον ποταμό, δημιουργώντας τους καταρράκτες, καταδικάζοντας τους δύο εραστές σε μία αιώνια πτώση.
Ο πρώτος Ευρωπαίος που αντίκρισε τους καταρράκτες ήταν ο Ισπανός κονκισταντόρ Αλβάρ Νούνιεζ Καμπέζα ντε Βάκα (Álvar Núñez Cabeza de Vaca) το 1541. Ένας από τους καταρράκτες στην πλευρά της Αργεντινής έχει πάρει από αυτόν το όνομά του. Οι καταρράκτες επανεντοπίστηκαν από τον Boselli στα τέλη του 19ου αιώνα. Επίσης, ένας από τους καταρράκτες στην πλευρά της Αργεντινής έχει πάρει το όνομά του.
Οι καταρράκτες αποτελούν μέρος των δύο φυσικών πάρκων Εθνικό Πάρκο Καταρρακτών Ιγκουαζού (Iguazú National Park- Αργεντινή) και Εθνικό Πάρκο Ιγκουαζού (Iguaçu National Park - Βραζιλία), που το 1984 και το 1987 αντίστοιχα συμπεριελήφθησαν από την UNESCO στα Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς.
Το Σαλάρ Ντε Ουγιούνι (Salar de Uyuni) είναι η μεγαλύτερη ξηρή λίμνη στον κόσμο με έκταση 10.582[1] τετραγωνικά χιλιόμετρα. Βρίσκεται στα διαμερίσματα Ποτοσί και Ορούρο στη νοτιοδυτική Βολιβία στο υψίπεδο των Άνδεων περίπου 3.656 μέτρα πάνω από το μέσο επίπεδο της θάλασσας και διαμορφώθηκε ύστερα από μετασχηματισμούς διαφόρων προϊστορικών λιμνών. Καλύπτεται από λίγα μέτρα κρούστας αλατιού, το οποίο έχει μια εξαιρετική ομαλότητα καθώς η υψομετρική διαφορά είναι λιγότερη από ένα μέτρο σε ολόκληρη την έκταση του Σαλάρ. Η κρούστα χρησιμεύει ως πηγή αλατιού και καλύπτει μια τεράστια λεκάνη εξαιρετικά πλούσια σε λίθιο αφού το 50 με 70% των παγκοσμίων αποθεμάτων βρίσκονται εκεί. Το λίθιο βρίσκεται στο στάδιο της εξαγωγής του από το υπέδαφος.
Η μεγάλη επιφάνεια του Σαλάρ, οι καθαροί ουρανοί στην περιοχή και η εξαιρετική ομαλότητα της επιφανείας του, κάνουν το Σαλάρ ένα ιδανικό «εργαλείο» για τη βαθμονόμηση των υψομετρικών οργάνων των δορυφόρων παρατήρησης της Γης. Το Σαλάρ χρησιμεύει επίσης και ως κύρια οδός επίγειας μεταφοράς σε όλη το υψίπεδο της Βολιβίας (Altiplano) και αποτελεί σημαντικό τόπο αναπαραγωγής για πολλά είδη ροζ φλαμίνγκο.
Το Σαλάρ Ντε Ουγιούνι αποτελεί για την μοναδικότητα του ένα σημαντικό τουριστικό προορισμό στα υψίπεδα των Άνδεων στην Βολιβία. Τα μικρά κομμάτια γης μέσα στην αχανή του έκταση ονομάζονται «νησιά», με γνωστότερο όλων το Ίσλα ντελ Πεσκάδο (Νησί του Ψαριού)

Το νησί Σαντορίνη' ή Θήρα'ή Στρογγύλη(παλαιότερη ονομασία) βρίσκεται στο νότιο Αιγαίο πέλαγος, στο νησιωτικό σύμπλεγμα των Κυκλάδων, νότια της Ίου και δυτικά από την Ανάφη. Απέχει από τον Πειραιά 128 ναυτικά μίλια και 63 ναυτικά μίλια από τη Κρήτη. Ο Αθηνιός, το μεγαλύτερο λιμάνι του νησιού, έχει δημιουργηθεί στον ομώνυμο όρμο. Η έκταση της είναι 76,19 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Σήμερα η Σαντορίνη είναι ένα από τα διασημότερα τουριστικά κέντρα του κόσμου. Είναι επίσης γνωστή για το ηφαίστειο της. Η τελευταία ηφαιστειακή δραστηριότητα ήταν το έτος 1950 και μελλοντικές εκρήξεις είναι σίγουρες[εκκρεμεί παραπομπή]. Τμήματα του ηφαιστείου της Σαντορίνης είναι: Η Νέα Καμένη (1707-1711 μ.Χ.), η Παλαιά Καμένη (46-47 μ.Χ.), το υποθαλάσσιο ηφαίστειο Κολούμπο(ενεργό) (1650 μ.Χ.), τα Χριστιανά νησιά. Η Σαντορίνη ανήκει στο ηφαιστειακό τόξο του Αιγαίου και χαρακτηρίζεται ενεργό ηφαίστειο μαζί με τα Μέθανα, την Μήλο και την Νίσυρο. Η Σαντορίνη καθώς και τα νησιά Θηρασία και Ασπρονήσι είναι απομεινάρια του ηφαιστειογενούς νησιού Στρογγύλη. Η Στρογγύλη ήταν ένας ηφαιστειακός κώνος. Το κεντρικό τμήμα της ανατινάχτηκε μαζί με τον κρατήρα του ηφαιστείου από τη Μινωική έκρηξη που έγινε το 1613 π.Χ. και είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία αυτού που σήμερα ονομάζουμε καλδέρα της Σαντορίνης και την καταστροφή του προϊστορικού πολιτισμού του νησιού. Στο θαλάσσιο χάσμα που σχηματίστηκε μεταξύ Θήρας και Θηρασίας, που έχει βάθος 1.500 μέτρων, κατά καιρούς βγήκαν στην επιφάνεια ηφαιστειακοί κώνοι που σχημάτισαν τα εξής νησιά: την Παλαιά, τη Μικρή και τη Νέα Καμένη, την Καμένη Γεωργίου του Α', την Καμένη του Φουκέ, την Αφρόσσα και τη Δάφνη. Όλα αυτά τα νησιά μεγάλωναν σιγά-σιγά και ενώθηκαν, εκτός από την Παλαιά Καμένη.Πρόσφατα παρατηρήθηκε μια αλλαγή στην κατάσταση του ηφαιστείου.Μετά από πολλά χρόνια η σεισμική ενέργεια αυξήθηκε στην περιοχή με αποτέλεσμα μάγμα ηφαιστείου "φούσκωσε"την παλαιιά Καμμένη ώστε και οι ηφαιστειολόγοι να την παρομοιάζουν χαριτολογώντας , σα παραφουσκωμένο κέϊκ.Ευτυχώς το ηφαίστειο παραμένει ανενεργό.

Ο Μεγάλος Κοραλλιογενής Ύφαλος (αγγλ. Great Barrier Reef) είναι ο μεγαλύτερος κοραλλιογενής ύφαλος στον κόσμο[1][2]. Απαρτίζεται από 2.900 ξεχωριστούς υφάλους και 940 νησιά, και εκτείνεται σε μήκος μεγαλύτερο των 2.600 χιλιόμετρων σε μία θαλάσσια περιοχή έκτασης περίπου 344.400 τετραγωνικών χιλιομέτρων[3][4]. Ο ύφαλος βρίσκεται στη Θάλασσα των Κοραλλίων, έξω από τις ακτές του Κουίνσλαντ της βορειοανατολικής Αυστραλίας
Ο Μεγάλος Κοραλλιογενής Ύφαλος είναι ορατός από το διάστημα[5][6]. Αποτελείται και σχηματίζεται από δισεκατομμύρια μικροσκοπικούς οργανισμούς, τα Κοράλλια, ένα είδος πολύποδων. Ο ύφαλος είναι σημαντική πηγή βιοποικιλότητας και αποτελεί από το 1981 Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ.[1][2]
Ένα μεγάλος μέρος του οικοσυστήματος του υφάλου είναι υπό προστασία. Η κατάχρηση της περιοχής από τον άνθρωπο (υπεραλίευση, τουρισμός), καθώς και οι καταστροφικές επιπτώσεις των κλιματικών αλλαγών στην περιοχή, έχουν οδηγήσει στη λήψη μέτρων για την προστασία του υφάλου και τη διατήρηση της βιοποικιλότητας που φιλοξενεί.
Ο Μεγάλος Κοραλλιογενής Ύφαλος είναι γνωστός επί αιώνες στους Αβορίγινες και τους λοιπούς αυτόχθονες της περιοχής, και κατέχει σημαντικό ρόλο στην κουλτούρα και παράδοση τους. Ο ύφαλος είναι ένας ιδιαίτερα δημοφιλής προορισμός των τουριστών, και εκεί στηρίζεται κυρίως η οικονομική δραστηριότητα της περιοχής.

Η Παταγονία προσδιορίζεται ως γεωγραφική περιοχή που καταλαμβάνει το νοτιότερο τμήμα της Νότιας Αμερικής και βρίσκεται στις νότιες περιοχές της Αργεντινής και της Χιλής. Δυτικά και νότια περιλαμβάνει την οροσειρά των Άνδεων, ενώ ανατολικά τα υψίπεδα και τις πεδιάδες των αργεντινών πεδιάδων (πάμπας).
Το όνομα "Παταγονία" προέρχεται, με βάση ορισμένους ερευνητές, από τη λέξη «παταγών» (patagon),[1] την οποία αρχικά χρησιμοποίησε ο Μαγγελάνος για να περιγράψει τους ιθαγενείς που συνάντησε κατά την εκστρατεία του, και θεώρησε ότι είχαν γιγάντιες διαστάσεις. Σήμερα, πιστεύεται ότι οι Παταγόνες ήταν ινδιάνοι Τεουέλτσες, οι οποίοι είχαν μέσο ύψος 1,80 εκ. σε σύγκριση με το μέσο ύψος των 1,55 εκ. των Ισπανών εξερευνητών, εκείνη την εποχή.[2]
Ανατολικά από τις Άνδεις η Παταγονία εκτείνεται βόρεια από τους ποταμούς Νεουκέν και Κολοράδο στην Αργεντινή, ενώ δυτικά των Άνδεων εκτείνεται νότια από τις 390 γεωγραφικό πλάτος, χωρίς να περιλαμβάνει το αρχιπέλαγος της Τσιλοέ.[3] Το τμήμα της Παταγονίας που ανήκει στην Αργεντινή περιλαμβάνει τις επαρχίες Νεουκέν, Ρίο Νέγρο, Τσουμπούτ, Σάντα Κρους και Γη του Πυρός, καθώς και νότιες εκτάσεις των επαρχιών του Μπουένος Άιρες, της Μεντόσα και της Λα Πάμπα. Η χιλιανή Παταγονία περιλαμβάνει το νότιο τμήμα της περιφέρειας Λος Λάγος, και το σύνολο της έκτασης των περιφερειών Αϊσέν και Μαγαγιάνες, εκτός των τμημάτων της Ανταρκτικής που διεκδικούν οι δύο χώρες.

Η Νέα Ζηλανδία (Αγγλικά: New Zealand, Μαορί γλώσσα: Aotearoa) είναι χώρα που αποτελείται από 2 μεγάλα και πολλά μικρότερα νησιά στα νοτιοδυτικά του Ειρηνικού Ωκεανού. Η Νέα Ζηλανδία είναι επίσης γνωστή ως Αοτεαρόα στη Μαορί γλώσσα, ή η Γη του Μακριού Λευκού Σύννεφου. Η Νέα Ζηλανδία είναι γνωστή για την γεωγραφική της απομόνωση, αφού είναι χωρισμένη από την Αυστραλία στα βορειοδυτικά μέσω της Θάλασσας της Τασμανίας, σε μήκος περίπου 2.000 χλμ. Οι εγγύτεροι γείτονές της είναι στα βόρεια οι Νέα Καληδονία, Φίτζι και Τόνγκα. Ο πληθυσμός της Νέας Ζηλανδίας είναι κυρίως Ευρωπαϊκής καταγωγής, με τους Μαορί να αποτελούν την μεγαλύτερη μειονότητα. Σημαντικές μειονότητες είναι και οι μη-Μαορί Πολυνήσιοι και Ασιατικοί κάτοικοι, ιδιαίτερα στις πόλεις της χώρας.
Επισήμως, Βασίλισσα της Νέας Ζηλανδίας είναι η Βασίλισσα Ελισάβετ Β' του Ηνωμένου Βασιλείου και εκπροσωπείται στη χώρα από έναν μη-πολιτικό Γενικό Κυβερνήτη. Ωστόσο, η Βασίλισσα δεν έχει καμία πραγματική πολιτική επιρροή. Η πολιτική εξουσία κατέχεται από τον Πρωθυπουργό που είναι ο αρχηγός της Κυβέρνησης στο δημοκρατικά εκλεγμένο Κοινοβούλιο της Νέας Ζηλανδίας. Το Βασίλειο της Νέας Ζηλανδίας περιλαμβάνει επίσης τις Νήσους Κουκ και το Νιούε, που είναι εξ ολοκλήρου αυτοκυβερνώμενα, το Τοκελάου, που κινείται προς την κατεύθυνση της αυτοκυβέρνησης και τις διεκδικήσεις της Νέας Ζηλανδίας στην Ανταρκτική.

Το Τατζ Μαχάλ (Taj Mahal) είναι ένα περισπούδαστο κτιριακό συγκρότημα που βρίσκεται στην Ινδία, κτισμένο στη νότια όχθη του ποταμού Γιαμούνα κοντά στη πόλη Άγκρα. Το συγκρότημα αναπτύσσεται γύρω από το μαυσωλείο που ανήγειρε ο Μουγκάλ Τζαχαν Αυτοκράτορας (Σάχης) προκειμένου να τιμήσει τη πολυαγαπημένη του σύζυγο Μουμτάζ Μαχάλ που πέθανε το 1631 κατά τη διάρκεια τοκετού.
Για την ανέγερσή του, που έγινε σε σχέδια ομάδας αρχιτεκτόνων από την Ινδία, το σημερινό Πακιστάν και άλλα μέρη της Ασίας, απασχολήθηκαν 20.000 εργάτες που ξεκίνησαν το 1632 δουλεύοντας καθημερινά, για να το ολοκληρώσουν το 1649. Πλην όμως για να ολοκληρωθούν όλα τα κτίσματα του συγκροτήματος χρειάστηκαν 22 χρόνια.
Η έκταση που καταλαμβάνει το κυρίως μαυσωλείο και όλο το συγκρότημα είναι ένα ορθογώνιο με διαστάσεις 580×350 μέτρα, με τετράγωνο κήπο στο κέντρο που πλαισιώνεται από δύο άλλα μικρότερα επιμήκη κτίρια προσανατολισμένα κατά διεύθυνση Βορρά - Νότου. Επί της νότιας πλευράς του όλου συγκροτήματος βρίσκεται η κύρια πύλη του συγκροτήματος που είναι από ψαμμίτη. Η βόρεια πλευρά του συγκροτήματος περιλαμβάνει το Μαυσωλείο και καταλήγει στην όχθη του ποταμού Γιαμούνα. Δεξιά του Μαυσωλείου έχει ανεγερθεί τζαμί και αριστερά κτίριο ομοιόμορφο με το τζαμί, λεγόμενο τζαβάμπ, που διατηρεί την αισθητική αρχιτεκτονική ισορροπία. Το όλο συγκρότημα περικλείεται από ψηλό τειχικό περίβολο που φέρει ανά διαστήματα οκταγωνικούς πυργίσκους. Έξω δε από τον περίβολο αυτό και προς νότο βρίσκονται τα βοηθητικά κτίσματα της φρουράς καθώς και σταύλοι.
Χρωματικά το Μαυσωλείο είναι κτισμένο από λευκό μάρμαρο που έρχεται σε αντίθεση με τα δύο παραπλήσια κτίρια, το τέμενος και το τζαβάμπ, που είναι κτισμένα από κόκκινο ψαμμίτη. Το κυρίως κτίσμα του Μαυσωλείου βρίσκεται σε μαρμάρινο βάθρο ύψους 7 μέτρων ενώ σε κάθε πλευρά φέρει λοξές γωνιώδεις κατασκευές στις οποίες υπερέχει ανά μια τεράστια τοξοειδής πύλη ύψους 33 μέτρων. Εσωτερικά ο κυρίως χώρος του αποτελεί οκταγωνικό θάλαμο με ανάγλυφες διακοσμήσεις, στο κέντρο του οποίου βρίσκονται τα δύο κενοτάφια του Σάχη και της αγαπημένης του Μαχάλ που περιβάλλονται από διάτρητο μαρμάρινο κιγκλίδωμα. Αμέσως μετά αυτών και στο επίπεδο του κήπου βρίσκονται οι πραγματικοί τάφοι τους. Το Τατζ Mαχάλ επιστέφεται [ασαφές] από ένα διπλό θόλο (τρούλο) βολβοειδούς μορφής από ίδιο λευκό υλικό.
Το Τατζ Μαχάλ σήμερα θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα αρχιτεκτονικά δημιουργήματα παγκοσμίως, και το μέγιστο της Μουγκάλ (ινδομογγολικής) αρχιτεκτονικής, το οποίο και περιλαμβάνεται στα Μνημεία της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς.

Η Καππαδοκία (Τουρκικά Kapadokya), αρχαία ελληνική λέξη που προέρχεται από το Περσικό: Κατπατούκα που σημαίνει "η χώρα των όμορφων αλόγων"[1]), είναι μία από τις μεγαλύτερες περιοχές της ανατολικής Μικράς Ασίας. Σήμερα το έδαφός της ανήκει σε πέντε τουρκικές επαρχίες: Καισάρειας, Νίγδης, Κιρ-Σεχίρ, Ακσαράι, Νεβσεχίρ.
Οι κάτοικοι της Καππαδοκίας λέγονται Καππαδόκες(εν. Καππαδόκης -κη (καθ. Καππαδόκης -ου, αλλά και Καππάδοξ -κος).
Μέχρι το 1922 και τη Μικρασιατική Καταστροφή, οπότε και η ανταλλαγή πληθυσμών, οι κάτοικοι της Καππαδοκίας κατά θρήσκευμα και εθνικότητα ήταν:
Μουσουλμάνοι: Τούρκοι, Κούρδοι, Αφσάροι λαός ληστρικός, και Κιρκάσιοι (Τσερκέζοι) που μετανάστευσαν περί τον 19ο αι. από τη Ρωσία
Χριστιανοί Ορθόδοξοι Έλληνες
Αρμένιοι που μετανάστευσαν τον Μεσαίωνα από την Αρμενία.
Ομιλούμενες γλώσσες ήταν η Ελληνική με πολλές παραφθορές, η Τουρκική, η Αρμενική και η Κουρδική. Κάτοικοι μετά το 1922: 700.000.
Φυσικά όρια της Καππαδοκίας είναι προς Β. ο Εύξεινος Πόντος, προς Α. ο ποταμός Ευφράτης, προς Ν. το όρος Ταύρος και προς Δ. ο ποταμός Κιζίλ Ιρμάκ (Άλυς). Χώρες παλαιότερες που συνόρευαν με την Καππαδοκία ήταν προς Δ. η Παφλαγονία, η Λυκαονία και η Γαλατία, προς Ν. η Κιλικία και η Συρία και προς Α. η Αρμενία και η Συρία.
Ψηλότερο βουνό είναι ο Αργαίος (τουρκ. Erciyes) (4.000 μ.), συνεχώς χιονοσκεπής, και η μεγάλη οροσειρά του Ταύρου. Κύριοι ποταμοί είναι ο Άλυς (από το ορυκτό αλάτι στις όχθες του), ο Ευφράτης, ο Γεσίλ Ιρμάκ (Ίρις) και ο Σάρος (Σεϊχάν). Το έδαφος στα υψίπεδα σχηματίζει κυρίως βοσκοτόπους, είναι εύφορο προς τον Πόντο και τον Ευφράτη και δασώδες προς την οροσειρά του Ταύρου.

Η ονομασία Μπουτάν πιθανώς προέρχεται από τη σανσκριτική έκφραση Μπου-Ουτάν (Bhu-Utthan, भू-उत्थान) που σημαίνει υψίπεδο. Άλλη προσέγγιση θεωρεί το όνομα παράγωγο της επίσης σανσκριτικής έκφρασης Μπότα-Άντα (Bhoṭa-anta, भोट-अन्त)) με σημασία στο τέλος του Θιβέτ, καθώς το Μπουτάν βρίσκεται στα νότια του θιβετιανού οροπεδίου.
Ιστορικά, η περιοχή του σημερινού Μπουτάν ήταν γνωστή με πολλά ονόματα, όπως Λο Μον (σημ. νότια γη της νύχτας), Λο Τσεντενγιόνγκ (σημ. νότια γη του κυπαρισσιού Τσεντέν), Λόμεν Κάζι (σημ. νότια γη των τεσσάρων δρόμων), αλλά και Λο Μεν Γιονγκ (σημ. νότια γη των φαρμακευτικών βοτάνων).


Preikestolen ή Prekestolen , επίσης, γνωστό από τα αγγλικά μεταφράσεις Άμβωνα ιεροκήρυκα ή Ροκ άμβωνα , και από την παλιά τοπική ονομασία Hyvlatonnå (λεπίδα του ξυλουργού-αεροπλάνο), είναι ένα τεράστιο βράχο 604 μέτρα (1982 πόδια) πάνω από Lysefjorden , απέναντι από το Kjerag οροπέδιο , στο Forsand , Ryfylke , Νορβηγία . Η κορυφή του βράχου είναι περίπου 25 με 25 μέτρα (82 με 82 πόδια), σχεδόν επίπεδη, και είναι ένα διάσημο τουριστικό αξιοθέατο στη Νορβηγία.
Ο τουρισμός στην περιοχή έχει αυξηθεί, γύρω στο 2012, το οροπέδιο ήταν κάθε χρόνο επισκέπτονται μεταξύ 150.000 και 200.000 άτομα [ 1 ], ο οποίος πήρε το 3,8 χιλιόμετρα (2,4 μίλια). πεζοπορία στο Preikestolen, καθιστώντας το ένα από τα πιο επισκέφθηκε τουριστικό φυσικό αξιοθέατα στη Νορβηγία. Στην πραγματικότητα, υπήρχαν τόσοι πολλοί τουρίστες κατά τη θερινή περίοδο του 2012, ότι ένα έργο για να βελτιωθεί η διαδρομή μέχρι τον γκρεμό βρίσκεται σε εξέλιξη.

Posted by NICK MC CAIN on 7:14:00 AM. Filed under , , , , , , . ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ ΕΔΩ You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0

0 σχόλια for ΤΑΞΙΔΙΑ - THE BEST TRIP ALL WORLD - ΤΑ 20 ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΣΕΤΕ . ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΧΑΣΕΤΕ !!!

Leave comment

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΣΧΟΛΙΑ

ΚΥΡΙΟΤΕΡΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ